Ahmet Telli’nin Çocuksun Sen isimli şiirinden alıntılar içeren, 2004 model bir yazı. Sabaha karşı 5’te yazılmıştı. Hala düşündükçe gülümsüyorum o ruh hallerimi.

Çocuksun Sen...
                       
"Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen.        
 ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu.....
                                                                      
 Küçük bir saka kuşunu hatırlattın bana,gözlerini azıcık aralayabilmiş bir yavru saka kuşu...Sen pıtır pıtır yürüdükçe az evvel kırdığın kabuklar dökülüyor üzerinden.bir o yana bir bu yana paytaklıyor,küçük kanatlarını uçma hevesiyle çırpıyorsun ara sıra..
                                                                                                    
"Şu samanyolu,hani avuçlarından dökülen kum taneleri var ya;
onlardan birindeyim...
                                                                                
Ara sıra hayattan bahsediyorsun,çirkinliklerinden biraz da..Gözlerim diyorsun,belki o yüzden tam anlamıyla açık değil..Gülümsüyorum,içim bembeyaz bir kars sabahıyla doluyor hiç görmesem de..Kar oluyorum,süzüle süzüle o uçsuz bucaksız coğrafyanın en mahzun köşesine düşüveriyorum usulca.
                                          
"Yeni bir yolculuğa çıkıyorum,kar yağıyor.."
                                                                         
Sıklıkla sesinin buğulandığını düşlüyorum.."benim istediğim böyle bir hayat değildi"deyişin geliyor gözlerimin önüne,üşüyorum..Gariptir ki içim kocaman bir adamla doluyor öyle zamanlarda,lanet olsun diyorum..senin yarattığına da adaletine de.Küsüyorum..
                                                                                           
"Çocuksun sen,
sesindeki tipiye tutulduğum"
                                                                                 
Koca bir hüzün topağıyım oysa ben,ruh altında ki kocaman kocaman fil figürleri benimn eşim değil aslında..Aslında senden daha küçüğüm ben;zannından farklı olarak ara sıra nezle bile oluyorum,kimseye söylemediğim bir siyatiğim,yediklerimi inatla aynısı gibi çıkarmak isteyen asi bir midem var benim de..İtiraf ediyorum;ben tanrı yapısı değil,kul icadıyım..Yoksa hasta olurmuydum?
                                   
"Kekemeyim,
en az kasabalı aşklar kadar mahçup"
 
Tahmin ettiğindenfarklı olarak ben de konuşamıyorum bazı zamanlar.İçim dışım titiremelerle doluyor,tanrınızın size armağan ettiği heyecan duygusunu benim mucidim de çalmış bir yerlerden ve ruhuma üflemiş.Ağlayan bir ney sesi olabiliyorum bazen,bazen debir stradivarius gülüşü konuveriyor dudaklarıma,anlamsız sesler çıkarıyorum..
 
"Bir yanlışlığım bu dünya da,
en az senin kadar.."
 
Ama korkma,hayat hep yanlışlarla dolu değil mi zaten?Bir eksik ya da bir fazla ne farkettirir?Güneşin parlamasına,otların büyümesine herhangi bir yönde bir katkı sağlar mıydı ki bizim tam yaratılmamız?bence hayır..Yaradanlarımız böyle uygun görmüşler derim.Onlardan iyi mi biliriz?
            
Hiç de düş kırıklığına uğramadığını biliyorum.ne olacaktı ki değil mi?Kimse ağzından ateşler çıkarıpta yakamıyor milyon derecede bu hayatın pisliklerini.Bizim tabirimizle dezenfekte edemiyor işte..Benim tek farkım kul yapısı olmam,güzel kirpiklerimi,çirkin düşlerimi ve en ilginci inancımı yaratanın bir kul olması..O yüzdendir ki senden farklıyım.İstediğim zaman küfür edebiliyorum,ramazanı rakıyla uğurlayabiliyorum,istediğim kadınla da yatıyorum.Keyfime göre,ne de olsa beni yargılayan yok...
  
"Susan bir çocuktan daha büyük tehdit ne olabilir?
sorumun karşılığını bilmiyor kimse..
seni bekliyorum orada,o kirlenen ütopyada"
  
ADINLA BAŞLAMIYORUM HİÇ BİR ŞEYE
"ÇOCUKSUN SEN,ÇOCUĞUMSUN...."

Bu yazıyı beğendiyseniz, Facebook'unuzda paylaşın.

21. Dönem Devlet Hizmet Yükümlülüğü İsim Listeleri || 21. Dönem Devlet Hizmet Yükümlülüğü Münhal Kadrolar Açıklandı